Ukarumpa, 5-5-2014
“Laat de Heer, uw God, ons de weg wijzen, en zeggen wat ons te doen staat. … Of Zijn woorden ons nu wel of niet goed uitkomen, we zullen de Heer, onze God, gehoorzaam zijn.” Jer. 42: 3, 6
Woorden van vluchtelingen vanuit Juda, die op zoek zijn naar veiligheid. Woorden die ook nu nog klinken, rechtstreeks uit mijn eigen hart: “Laat me maar zien Heer, wat U wilt dat ik doe. Mijn enige focus in dit leven, is om U gehoorzaam te zijn.”
En deze woorden zijn mijn gebed, dat de mensen hier in PNG, aan wie we de blijde boodschap mogen vertellen, eens deze woorden in hun mond zullen nemen. Het mooie aan deze 2 verzen is de verschuiving: “Laat de Heer, uw God, ons de weg wijzen”.
En daarna, “wij zullen de Heer, onze God, gehoorzaam zijn”. Het is mijn diepe gebed, dat de God waar wij over vertellen, niet langer alleen onze God is, maar ook hun God wordt. En dat ze bij Hem te rade zullen gaan, als ze op zoek zijn naar veiligheid. Niet langer hun veiligheid zoeken bij de duistere machten, maar bij de Eeuwige God, die zo zielsveel van ons houdt, en voor ons zorgen wil.
“Wijs mij de weg Heer, en zeg mij wat me te doen staat”. Dat is dagelijks mijn gebed. Ook toen ik met mijn PNG vriendin Carol mee ging naar haar kerk en er een uitnodiging naar de jeugd ging om een Paasweekend bij te wonen in Mount Hagen. Verwacht werd zo’n 4000 jongeren vanuit heel PNG en de Solomon Eilanden. Ik voelde de oproep van de Heilige Geest: ga mee!
Mijn reactie: liever niet, blijf liever lekker thuis in mijn eigen schone bed en met mijn eigen wc. Ik wist van de zware omstandigheden waarin het kamp gehouden zou worden: in een grote tent, met stro op de vloer waar we drie dagen op zouden zitten, van ’s morgens 5 tot ’s avonds 11, overal modder, 3 wc’s voor 4000 mensen, weinig slapen en weinig eten, een lange reis in een bus, over wegen waar je door elkaar geschud wordt.. Ik zag het niet zitten. Maar hoe kan ik vers 3 lezen en vers 6 overslaan (zie boven)? Dus ik beleed: of Uw woord me nu wel of niet goed uitkomt, ik zal U gehoorzaam zijn. Maar dan wel in Uw kracht, Uw Geest.
En God gaf in overvloed. Ja, de omstandigheden waren zwaar, precies zoals gezegd was. Maar in mijn zwakheid werd Gods kracht volbracht. Het maakte me niet uit. Ik leefde vanuit de kracht van de Heilige Geest, maakte me niet druk om de modder, alleen maar crackers eten, en slapen in geuren waar ik normaal niet van zou kunnen slapen. Toen ik daar met 4000 jongeren vanuit heel PNG stond te zingen, was het alsof Openbaring 7:9-10 ter plekke in vervulling ging. Met elkaar voor Gods troon staan en uit volle borst het geslachte Lam de lof toezingen. Adembenemend.
Het voelde voor mij alsof de Heilige Geest het van me overnam en me gebruikte voor Zijn doel van het weekend. Door mij heen, met mijn getuigenis, wilde de Geest de jeugd laten zien dat Gods hart naar hen uitgaat: “Zoals het hart van mijn vader brak, toen mijn broer jaren lang niet thuis kwam, zo breekt het hart van God als Zijn kinderen niet bij Hem thuiskomen. Kom bij Hem terug. En reik naar deze mensen uit, die God nog niet kennen. God wil ons allemaal bij Hem thuis hebben. En Hij wil ons gebruiken, om verloren schapen terug te brengen bij Hem. Soms kost dat offers. Soms moet je daarvoor relaties opgeven. Soms doet het pijn. Maar blijf gefocust op God, of Zijn woord je nu wel of niet goed uitkomt, blijf Hem gehoorzaam, want alleen dan vind je echt de vreugde en de liefde waar we naar op zoek zijn! Kijk maar naar Jezus: Zijn armen wijd open, als uitnodiging om te komen, hangt Hij daar aan het kruis…. Dat is Pasen.”
Pasen is ook dat de vloek verbroken is, dat de macht van Satan gebroken is. Pasen betekent dat we autoriteit hebben over Satan, omdat die overwinningskracht van Jezus in ons hart leeft door de Heilige Geest.
Kracht die we mogen inzetten als we mensen onder een vloek zien leven. Zoals de vrouw die we aan de kant van de weg tegen kwamen, toen we naar Mount Hagen reden. Er werd me verteld dat deze vrouw nu al 3 jaar lang, van ’s morgens 6 tot ’s avonds 6, aan de kant van de weg zit, te wachten op haar man. Toen haar man haar verliet, heeft hij haar vervloekt, de vloek op haar gelegd dat ze op hem moet wachten aan de kant van de weg, totdat hij terug komt. Het ging me door merg en been, dit verhaal, en ook om deze vrouw te zien, die zo gevangen zit in duistere machten. Wacht zij op haar man? Ja misschien, maar meer nog: zij wacht op Jezus, om deze vloek te verbreken. En wij, die geloven in Jezus, die Pasen gaan vieren, rijden langs haar heen, en vergeten haar weer…. De Heilige Geest liet me zien: breng Pasen in praktijk! Vertrouw erop dat Jezus echt de vloek en de macht van Satan heeft verbroken!
Zaterdagmiddag zaten Carol en ik bij de leiders van het kamp. Ik heb ze gevraagd: als wij straks terug gaan, en die mevrouw zit nog aan de kant van de weg, laten we de bus stoppen, en deze vloek verbreken in de naam en de opstandingkracht van Jezus. Laten we zo Pasen vieren.
Op de terugweg was het al na 6 uur. De vrouw zat er niet meer. Maar Carol verzekerde me: deze leiders zullen nu niet meer langs haar heen kunnen rijden zonder dat de Heilige Geest hen aanspreekt om voor haar te bidden. Dat onze God ook haar God mag worden!
Zaterdagavond tijdens het kamp werd ik naar voren geroepen. Ik was de enige blanke, en samen met nog 2 mensen uit de Filippijnen en een man uit West Papoea waren we de 4 internationale gasten. Er zou voor ons gebeden worden. Toen ik naar voren werd geroepen, samen met de man uit West Papoea, had de leider van het kamp een opmerking over dat Nederland er deel aan gehad heeft dat zij nu hun eigen broer van de westkant een internationale gast moeten noemen. Ik proefde het verwijt en de pijn, en die pijn kwam rechtstreeks in mijn eigen hart. Hoe afschuwelijk, om inderdaad zomaar een land, vol familiebanden, in tweeën te splitsen. Ik ken de geschiedenis niet precies, maar ervoer de pijn die het gedaan moet hebben, als een ander volk compleet over je heen loopt, en je land verdeelt in 2 helften. En daarna hoe Nederland de westkant heeft laten vallen, en overgeleverd heeft aan een ander land. Wat een ellende, wat een pijn. En nu sta ik hier naast iemand van West Papua, en mijn hart breekt van verdriet over wat wij hen hebben aangedaan. En opnieuw is het de Heilige Geest die het overneemt in mij: vraag vergeving aan ze! Voor jullie gaan bidden.
Ik loop naar voren en vraag de microfoon. Ik huil als ik zeg, dat ik als Nederlander, vergeving wil vragen en mijn excuus wil aanbieden voor alles wat hen door mijn land is aangedaan. De man van West Papoea huilt. Het is doodstil. Alle 4000 jongeren zijn getuige van dit moment. Het is of de Hemelse gewesten zelf hun adem inhouden. Als ik naar de man toeloop en we elkaar de hand schudden, voelt het alsof de Hemel zelf uitbarst in gejuich.
Zoals Carol, die precies hetzelfde had ervaren als ik, zo mooi omschreef later: hoe kleinschalig dit ook is, er heeft een verschuiving plaats gevonden in de geestelijke gewesten. Ook hierin is Satan nu verslagen.
Zondag word ik gevraagd of ik nog een lied wil zingen in het Nederlands. Met trillende knieën en een bibberstem zing ik wat ik het hele weekend heb gevoeld: in de Hemel is de Heer, en Zijn glans is als kristal, Hij heerst overal. Als de zon op de zee zo blauw, zo is de rijkdom van Zijn trouw!
Aan U alle macht, alle heerlijkheid en kracht, aan U alle eer en de lof, WANT U REGEERT! Dat is Pasen…
|
Mijn adres is: Marjan Sikkema
PO box 1-98
EHP 444 Ukarumpa Papua New Guinea
|
Mijn rekeningnummer is NL 85 RABO 0120 486 784 ten name van Wycliffe Comite Sikkema
(Giften zijn aftrekbaar van de belasting).
E-mailadres: m.sikkema@sil.org.pg http://marjansikkema.blogspot.com
|
Harte-groet Marjan Sikkema
