Nieuwsbrief maart 2016

Ukarumpa,  11-3-2016 

“Veel wonderen hebt U verricht, veel goeds voor ons besloten, Heer, mijn God. Niemand is te vergelijken met U! Wil ik erover spreken, ervan verhalen, het is te veel om op te sommen. ”  Psalm 40:6 

Lieve lezers,

Ik zit op dit moment op onze (ja, nu is het onze) bank in ons huis in Ukarumpa en neem een moment om terug te kijken op de afgelopen maanden. Wat is er veel gebeurd. Waar begin ik met schrijven?  Psalm 40 vat het prachtig samen. “Veel wonderen heeft God verricht, het is teveel om op te sommen.”

Verwondering. 

Luke en ik zien vol verwondering en diepe dankbaarheid terug op hoe God elk detail van onze/Zijn plannen heeft uitgewerkt voor ons. Hij werkte elk detail van onze verloving uit, waar ik in mijn vorige nieuwsbrief over heb geschreven.  Op dezelfde wonderlijke manier heeft Hij elk detail uitgewerkt van ons feest in PNG, onze echte trouwdag in Nederland, en daarna nog een feest in USA. En Hij heeft ons na 3 volle maanden, waarin we elkaars familie hebben mogen ontmoeten, weer veilig teruggebracht naar PNG. We zijn nu een beetje aan het settelen.  Vanaf morgen gaan we ons werk weer oppakken. 

Huwelijk en heiligmaking.

Wat is het getrouwde leven mooi! Wat een Hemels geschenk en uitvinding. Het voelt voor mij alsof God mij heeft uitgekozen om een soort van doorgeefluik van Christus’ liefde te mogen zijn voor Luke. (Joh 17:23,26). Ik mag aan hem laten zien hoeveel Christus van hem houdt door hem lief te hebben en te dienen en bij te staan. En ondertussen, als ik dat doe, dan werkt God ook in mij, om mij meer op Christus te doen lijken. Hij traint me om meer en meer aan mezelf te sterven, en meer en meer van Hem te verwachten en me met Zijn liefde te laten vollopen, zodat ik dat weer door kan geven aan Luke. En op die manier werkt God op zo’n manier in mij, dat ik meer en meer op Christus zal gaan lijken! 

Wow, dus bovenop het krijgen van het cadeau van een echtgenoot, krijg je een prachtige kans en uitdaging om elke dag meer op Christus te gaan lijken, (2 Kor 3:18) en om een diep proces van heiligmaking door te gaan om Hem meer en meer te reflecteren, totdat we voor Christus komen te staan.  (1 Thes. 5:23,24)

Daarnaast merk ik dat mijn nieuwe levenssituatie me helpt om op diepere lagen God’s Woord te begrijpen, vooral als het gaat over Christus en Zijn Bruid. De vergeving die Hij laat zien naar ons toe, en de standvastige liefde van Zijn kant daagt mij uit om op die manier ook van Luke te houden. En in Zijn kracht kan ik dat ook doen. Wow!  En op diezelfde manier zal Luke ook door een heiligmakings-proces heen gaan, om meer op Christus te gaan lijken en Hem te gaan reflecteren. Wat een geschenk en zegen! Wat een prachtige manier om samen dichter naar God toe te groeien en om Hem de glorie en eer van ons huwelijk te geven! 

Verrassing!

Toen we met het MAF vliegtuigje landden in Ukarumpa wachtte ons een verrassing! We werden verwelkomd met trommels en opgetooide mannen van Baruga! Dezelfde mannen die bijna 7 maanden geleden het laken vasthielden met de vraag: ‘Marjan, wil je met me trouwen’ verwelkomden ons nu met tromgeroffel en een shower van bloemen. Het voelde of de cirkel compleet was. Een prachtige verrassing! Het mooiste was de ontmoeting met 1 van deze mannen:  Tijdens onze cursus in Baruga afgelopen augustus vertelde deze man dat hij op het punt stond om iemand te vermoorden door zwarte magie. Tijdens de cursus is hij door God aangeraakt, waardoor hij zijn leven aan God heeft gegeven. Nu is hij in Ukarumpa om mee te helpen met de vertaling van de Bijbel in zijn taal! De glans en de diepe vrede op zijn gezicht spraken ‘Boek’delen. Dank U God! 

Nieuw email adres! 

Luke en ik hebben vanaf nu een gezamenlijk email adres: 

l-m.aubrey@sil.org.pg

Zouden jullie vanaf nu de mails hierheen willen sturen? Voor de rest blijven al mijn gegevens hetzelfde. Ik heb van verschillende mensen de vraag gekregen of er financieel nu ook veel verandert. Dat is niet het geval. Met Wycliffe is vastgesteld dat er nu per maand 1500 euro voor mij binnengebracht moet worden, in plaats van 1200 euro, omdat de dollar gestegen is in waarde. Luke zal zijn sponsorgeld vanuit Amerika blijven ontvangen. We danken God voor al jullie liefde en steun in gebed en op financieel gebied! Moge God jullie rijkelijk zegenen! 

Mijn adres is: Marjan Aubrey PO box 1-98 EHP 444 Ukarumpa Papua New Guinea  E-mailadres: l-m.aubrey@sil.org.pg

Mijn rekeningnummer is: NL 85 RABO 0120 486 784 ten name van Wycliffe Comite Sikkema. (Giften zijn aftrekbaar van de belasting).  http://marjansikkema.blogspot.com

Harte~groet, Luke en Marjan Aubrey 

Foto's bruiloft

Hier een aantal foto's van de bruiloft in PNG op 28 november 2015

Nieuwsbrief voor de kinderen

Dag lieve kinderen in Nederland!

Dat is lang geleden, dat jullie iets hebben gehoord uit Papua Nieuw Guinea! 

En jullie hebben vakantie gehad natuurlijk. Zijn jullie nog ergens heen geweest op vakantie, of lekker thuis gebleven? 

En hebben jullie weer zin om naar school te gaan om nieuwe dingen te leren? 

Tijdens jullie vakantie hebben de mensen in Papua Nieuw Guinea heel veel nieuwe dingen geleerd. Vooral over de Bijbel. En ik heb heel veel geleerd van hoe de mensen in Papua Nieuw Guinea denken en wat ze geloven. 

Daar ga ik wat over vertellen in deze brief. En ik ga jullie een paar hele moeilijke vragen stellen. Of misschien vind je je ze wel heel erg makkelijk en weet je dat wel. 

Ik ga je deze vraag stellen: Als je sterft, waar ga je dan heen? 

Vraag dat maar eens aan juf. Ik denk dat juf dan zegt: Als je gelooft, dan ga je naar de Here Jezus. Dat staat er in de Bijbel. Bijvoorbeeld als de moordenaar aan het kruis tegen Jezus zegt: “Denk aan mij als U in Uw Koninkrijk komt.” En dan zegt Jezus: “Heden zal je met Mij in het paradijs zijn.” 

Misschien heb je een ongelovig vriendje of vriendinnetje. Als je deze vraag aan hen stelt, dan zeggen ze misschien: dan word ik een sterretje in de lucht. Heb je dat wel eens gehoord? 

Weet je wat heel veel mensen in Papua Nieuw Guinea denken? Dat  als je sterft, dat je dan als een onzichtbaar persoon terugkomt en je nog steeds bij je familie woont. Je bent dan nog steeds op deze aarde, alleen dan onzichtbaar. 

En dan worden je papa en mama en je broers en zussen heel bang voor je. Want dan zijn ze bang dat je boos op hen bent, en dat je ze dan ziek gaat maken. Soms denken ze, als ze een vogel horen fluiten, dat je in de vogel bent gaan zitten.  En als de vogel dan zingt, dan denken de mensen dat jij tegen hen praat. 

En dan moeten ze heel goed hun best doen dat jij, als de onzichtbare persoon in de vogel, niet boos op hen wordt, want dan maak je hen misschien wel ziek. Ze gaan dan alles versieren en allemaal lekkere dingen op een speciaal plekje leggen voor je, zodat je daar blij van wordt, en je hen niet ziek gaat maken, maar juist gaat helpen.  

En soms zijn ze zo bang dat jij ze ziek zal maken, dat ze zich gaan wassen met gember. Want dan denken ze dat je ze niet meer ruiken kunt, en dat je ze vergeet. En dan hoeven ze even niet bang te zijn dat je ze ziek gaat maken. 

Soms knippen ze je haar af, als je doodgaat. Of je nagels. 

En als ze dan in hun groentetuin gaan werken, dan vragen ze aan jou als onzichtbaar persoon of je goed op hun tuin wil passen, en ervoor wilt zorgen dat de aardappelen en de groenten goed gaan groeien. En soms stoppen ze dan een stukje van je haar onder de aardappels, zodat de kracht van jou, die nog in je haar zit, ervoor kan zorgen dat de aardappelen goed groeien en de aardappelen niet door wormen worden opgegeten. 

Of als je papa of mama of broer of zus ziek is, dan gaan ze op trommels slaan, en dan vragen ze aan jou, of jij wilt komen als onzichtbare persoon, en dan moet je hen vertellen welke andere onzichtbare persoon je papa of mama of broer of zus heeft ziek gemaakt. 

(Zie foto 1 en 2: alles mooi versierd en lekker eten op een speciaal plekje, zodat de onzichtbare persoon hen gaat helpen om de zieke beter te maken, of om hen te helpen dat de aardappelen goed gaan groeien.)

Dat geloven de mensen in Papua Nieuw Guinea over de mensen die doodgegaan zijn. 

Toen de mensen dit allemaal aan mij gingen vertellen, voelde ik me wel een beetje verdrietig. Want ze zijn eigenlijk ALTIJD bang voor alle onzichtbare personen, waarvan ze denken dat die nog steeds in hun huis zijn, maar die eigenlijk gewoon gestorven zijn en bij de Here Jezus zijn. 

We gingen toen de Bijbel lezen. Want wat in de Bijbel staat is AlTIJD waar he! 

 De Bijbel zegt in Prediker 9:5-6: de doden weten niets. “Ze nemen nooit meer deel aan alles wat gebeurt onder de zon.”  

Dat is misschien een beetje moeilijk, maar het vertelt ons dat als je sterft, je niet meer hier op deze aarde bent als een onzichtbaar persoon. 

Toen de mensen dat gingen lezen, waren ze HEEL ERG verbaasd. Ze konden het bijna niet geloven. Ze waren helemaal in de war: was het dan  niet waar dat de mensen die doodgegaan zijn als onzichtbare personen nog steeds bij jou in huis wonen? En is het dan echt waar wat de Bijbel zegt? 

Zie foto 3, 4, en 5. Ik ga de Bijbel uitleggen, en dan gaan ze zelf de Bijbel lezen om te zien of dat echt in de Bijbel staat. 

We gingen daar wel 5 dagen over praten. En toen ging de Heilige Geest zelf hen vertellen dat de Bijbel echt waar is, en dat deze dode mensen niet meer bij hen wonen. En toen zeiden de mensen: Wij willen geloven wat er in de Bijbel staat. 

Kijk maar op foto 6 en 7. 

De mensen in Papua Nieuw Guinea wisten dit niet over de onzichtbare mensen. Niet omdat ze dom zijn, maar omdat ze niet wisten wat er precies in de Bijbel staat. Ook de kinderen hebben nog nooit de Bijbel gelezen. Zelfs niet als je al 15 of 18 jaar bent. Daarom ging ik hen ook helpen om bijvoorbeeld psalm 23 op te zoeken in de Bijbel. Kijk maar op foto 8. 

En nu ging ik uitleggen dat we dus niet bang hoeven te zijn. Omdat deze onzichtbare personen niet bestaan. En ook omdat we altijd in de hand van de Here Jezus zijn, en in de hand van God. En dat God altijd op ons zal passen, en ons zal beschermen. Dat ze niet hoeven te denken dat die onzichtbare personen hen kunnen ziek maken. 

En dan lezen we in de Bijbel, in Johannes 10:27-29.

“Mijn schapen luisteren naar Mijn stem. Ik ken ze en zij volgen Mij. Ik geef ze eeuwig leven: ze zullen nooit verloren gaan en niemand zal ze uit Mijn hand roven. Wat Mijn Vader Mij gegeven heeft gaat alles te boven, niemand kan het uit de hand van Mijn Vader roven. “

Dat is veilig! 

En weet je wat ik dan altijd doe? Dan doe ik iets wat mijn mama mij heeft geleerd. Dan zeg ik tegen de mensen: Steek je hand eens op? Oke, nu doe je je duim naar binnen. Die duim dat ben jij zelf. En nu vouw je je andere 4 vingers stevig over je duim. Dat is de hand van de Here Jezus, die jou vasthoudt. En nu doe je je andere hand over je ene vuist. Dat is als de hand van de Here God, die je nog steviger vasthoudt. Dat voelt veilig! Kijk eens naar de duim? Die zit veilig binnen in. Dat ben jij, in de hand van de Here Jezus en van de Here God. 

Als de mensen dat doen, zijn ze altijd heel erg blij. 

Doe jij dat ook maar eens, en zeg maar tegen de Here Jezus: Zo veilig ben ik in Uw hand. Ik hoef NOOIT bang te zijn!

Foto 9, 10 en 11 zijn foto’s van de plek waar ik de mensen ging leren over de Bijbel. En zie je de blanke man op de laatste foto, waar we een dikke vis vasthouden? Daar ga ik mee trouwen! Dat is mooi! Maar daar ga ik de volgende keer meer van vertellen! 

Nou, dat was een lang verhaal. Vond je het een beetje moeilijk, of kon je het wel begrijpen? 

Blijf maar bidden voor alle mensen in Papua Nieuw Guinea, dat de Here Jezus hen zal vertellen dat ze niet bang hoeven te zijn voor onzichtbare mensen, omdat die niet bestaan en dat ze altijd weten dat de Here Jezus heel goed op hen past en in Zijn hand houdt. 

Heel veel liefs,

Marjan  Sikkema

Nieuwsbrief Februari

  Ukarumpa, 29-1-2015

“Zoals de zee vol water is, zo zal de aarde vol kennis van de grootheid van de HEER zijn.”     Habakuk 2:14

Dag allemaal!

 

Wat een schitterende belofte, deze tekst in Habakuk. Er komt een tijd dat de aarde vol zal zijn van de kennis van de grootheid van Jezus! En om daaraan te mogen meehelpen, is een groot wonder! Ik hoop en bid dat deze belofte weer een stukje meer in vervulling zal gaan door ons leven en werk in 2015! We mogen, ieder op onze eigen plek, mensen vertellen van Gods grootheid, tot deze belofte in vervulling gaat! 

Wat waren de hoogtepunten van de afgelopen maanden? 

Allereerst de fantastische tijd met mijn bezoek uit Nederland: Bertus en Ellie Veldman uit Aduard! Wat was het super om zoveel met hen te kunnen delen van mijn leven hier! En wat was het goed om samen uit de Grunniger Biebel te kunnen lezen!  

Het weerzien van Carol, die nu 13 uur rijden verderop in de Jungle woont. Wat was het heerlijk om weer samen te kletsen, te lachen, te huilen, diepe dingen door te praten, en weer opgeladen huiswaarts te keren na 2 weken. 

En daarnaast weer heel veel trainingen geven, om mensen te laten weten van de grootheid van Jezus!

We mochten 6 maanden lang elke donderdagochtend een uur les geven aan het personeel van de winkel op het centrum hier. Als geschenk en herinnering had ik Joh. 15:4-5 gebrand op een bord. “Blijf in Mij, en Ik in u, en u zult vruchten dragen.” 

Ons nieuwe SALT team lid Shadrach! “De velden zijn wit om te oogsten, maar er zijn maar weinig werkers. Bid de Vader dat Hij nieuwe werkers zal zenden.” Matt 9:37-38. Dank God dat Hij Shadrach heeft gestuurd! 

7 dominees van de Tay stam verder trainen in hoe leiding te geven in de gemeente.  Uitleggen hoe ze de SALT lessen kunnen gebruiken in hun preken en gemeenteleven.  En verder: hoe ga je om met mensen die bezeten zijn? Hoe ga je om met mensen die geloven in God, maar tegelijkertijd ook nog in de machten van de duisternis? 

“Geef wat je gehoord hebt door aan betrouwbare mensen, die anderen kunnen onderwijzen.” 2 Tim. 2:2.

Thuis een training geven aan de bouwvakkers van het centrum: hoe kun je mensen stimuleren om de vertaalde Bijbel te gaan lezen? Daar kunnen we ieder op onze eigen plek mee bezig zijn. Ef. 2:21-22! 

14 dagen training aan de Tay-mensen. Want de aarde zal vol worden van de kennis van de grootheid van onze HEER! Laten we, als gespeende kinderen, tot rust komen, door ons te laven aan Gods Woord! 

Harte-groet, Marjan 

Mijn adres is: Marjan Sikkema PO box 1-98 EHP 444 Ukarumpa Papua New Guinea  E-mailadres: m.sikkema@sil.org.pg

Mijn rekeningnummer is: NL 85 RABO 0120 486 784 ten name van Wycliffe Comite Sikkema. (Giften zijn aftrekbaar van de belasting).  http://marjansikkema.blogspot.com

…… We hoorden het zoemen, maar zagen het niet. Het MAF vliegtuigje dat ons weer zou komen ophalen uit de bergen waar de Tay stam leeft. We hadden ze 2 weken lesgegeven in Gods Woord, en nu stonden we buiten, met al onze tassen. Het huisje weer opgeruimd en schoongeveegd, klaar om naar huis te gaan. Ik had wel weer zin in een warme douche, en brood, en kaas, en mijn eigen bed. 

We zagen het niet, het vliegtuigje. De wolken, die een uur eerder over de bergtoppen waren komen rollen, vormden een dichte mist. Dat maakte dat de piloot van het vliegtuigje de landingsbaan niet kon zien, en dus niet kon landen. 

Een uur later hoorden we het opnieuw boven de wolken zoemen, maar nog steeds dichte mist. 

Tussen de middag nog een keer, maar toen regende het zo hard, dat we nog steeds het vliegtuigje niet konden zien, en de piloot besloot maar terug te vliegen naar de basis in Ukarumpa.  

We hebben toen onze tassen maar weer gepakt en onze bedden weer opgemaakt in het schoongeveegde huisje.

"God, wat is dit? In al deze 2 weken zijn de wolken nog nooit zo dicht geweest, voor zo lang, en al zo vroeg! Normaal rollen de wolken om een uur of 10 naar binnen, maar nog nooit om 8 uur 's ochtends al. Het is wel heel duidelijk, dat U, die wolken lucht en winden bestuurt, hier iets mee wilt. Wat is het Vader?"

"Het is Rufus, de man van Anilam, die Ik nog 1 kans wil geven. Ik sloot het luchtruim, omdat Ik hem lucht wil geven en ruimte wil maken in zijn hart voor Mij."

Ik deelde dit antwoord met mijn teamleden, en we zijn specifiek voor hem gaan bidden. En ja, die avond bracht God deze man bij ons huisje. Na een lange tijd, het was onderhand al 10 uur 's avonds, kwam hij met de ware reden van zijn bezoek: De afgelopen 2 weken tijdens de cursus had hij zijn leven onder de loep genomen. Hij had geconcludeerd dat hij in ernstige zonden leefde.  Hij wilde ermee breken, en zijn leven aan God geven, want hij geleerd dat er bij God altijd een nieuwe kans is. Wilden we met hem bidden?  

Dat hebben we gedaan. En opgelucht en met een ruim en opgeruimd hart is hij naar huis gegaan. 

De volgende dag was het luchtruim open, en kon het vliegtuig ons oppikken om naar huis te gaan. 

Dank U, God van genade, dat U wolken stuurt, om mensen bij U terug te brengen! 

Die wolken, lucht en winden, wijst spoor en loop en baan

zal ook wel wegen vinden, waarlangs uw voet kan gaan. 

Laten we Zijn goedheid en zorg maar vertrouwen in alles!

Schoolkrant

Dag, lieve jongens en meisjes!

En…. Hebben jullie allemaal Sint Maarten gelopen? En lekker veel snoep opgehaald? 

Weet je, in PNG hebben we helemaal geen Sint Maarten.  Maar ook geen snoep. Ik denk dat als de kinderen hier Sint Maarten zouden gaan lopen, dat ze dan aardappelen, of bananen kregen, of een stukje suikerriet, of een stukje varken. 

Kijk maar eens op foto 1 en 2.

Dat is een foto die ik gemaakt heb op een feest! Mijn vriendin ging trouwen. Dit eten was voor de familie van haar man. Dat kregen ze mee als een bedankje. Op foto 2 kun je goed zien dat er ook een varken op ligt.  Ze kregen ook nog 5 levende varkens mee! 

Ik zal jullie eens vertellen hoe dat gaat, als een man of een vrouw gaat trouwen hier. 

Mijn vriendin Carol kreeg verkering in juni met Jack. Toen gingen ze met hun families praten, om te vragen of de vaders en moeders het er mee eens waren dat ze zouden trouwen. 

De moeder van mijn vriendin Carol was het ermee eens (haar vader is gescheiden van haar moeder toen mijn vriendin 4 jaar was, dus die hoefde daar niet over te beslissen). En de vader en de moeder van haar vriend Jack waren het er ook mee eens. 

En vanaf dan gaat het helemaal anders als bij jullie in Nederland. 

Want nu gaat de vader van haar vriend Jack, en  de oom (in dit geval de oom, maar normaal de vader van de bruid) van Carol elkaar bellen, om te praten over hoeveel de vader van de Jack moet betalen aan de oom van Carol, om Carol te “kopen” van haar oom.  

Ze hebben toen besloten dat de vader van Jack 20 varkens en 20.000 kina, dat is bijna 8000 euro zou betalen aan de oom en moeder van Carol. 

En dat is ook gebeurd. Kijk maar eens op foto 3.

 Daar zie je alle varkens, die nog gewoon leven, in de tuin van de kerk graven. Want het was een speciaal feest toen dit aan Carol werd gegeven, een feest bij de kerk. 

Op foto 4 zie je dat de vader van Jack nu het dikste varken aan Carol geeft. Op dat moment heeft de vader van Jack Carol betaald, en is ze nu officieel de vrouw van Jack. 

Aan het eind van het feest werden alle varkens in een grote vrachtwagen geladen, en naar het dorp en huis van Carol haar moeder gebracht. Foto 5

En toen gingen we nog met alle families samen eten. We gingen toen een geslacht varken eten, dat ze hadden gestoomd in een mumu: een gat in de grond met hete stenen, en daarop alle groente en aardappelen, en bovenop het varken. Kijk maar eens op foto 6 en 7.

En toen was mijn vriendin ineens getrouwd, en mocht ze niet meer haarzelf Carol Saferita noemen, maar Carol Yakura. Want Yakura is de voornaam van de vader van Jack. Als ze nu een kindje krijgen, dan heet dat kindje van zijn achternaam Jack. Want de voornaam van de vader is de achternaam van het kindje van die vader. Snap je? Hoe zou jij dan heten als dat bij jullie in Nederland hetzelfde was? 

Nadat dit feest klaar was, ging Carol gewoon weer mee naar mijn huis, en Jack ging weer gewoon mee met zijn vader en moeder naar zijn huis. 

Want er moet eerst nog wat anders gebeuren, voordat ze bij elkaar gaan wonen. 

De familie van Carol gaat eerst nog een groot feest geven,  om de vader en moeder van Jack te bedanken, en om echt afscheid te nemen van Carol. Want Carol gaat heel ver weg wonen, wel 10 uur in de auto! 

Dus op 8 november was er een feest in het dorp van Carol. We hebben dat een dorpstrouwerij genoemd. 

Toen alle gasten er waren, ging de dominee eerst een preek houden. Carol en een nichtje en ik zaten toen verstopt in huis, want niemand mocht Carol nog zien. Toen de dominee klaar was met de preek, kwam de moeder van Carol ons op halen uit huis. Carol liep tussen mij en haar nichtje in, en haar moeder voorop. 

Toen stonden we met z’n drieen onder een soort afdakje, en kreeg Carol een suikerriet stengel, een schep en een bijl in haar hand. Die moest ze de hele tijd vasthouden. Het is om te laten zien dat Carol nu zelf in de tuin moet gaan werken, om goed voor haar man en kinderen te zorgen. Als de suikerrietstengel goed groeit in haar nieuwe tuin, dan is dat een teken dat Carol goed in de tuin kan werken, en goed voor haar gezin kan gaan zorgen. Want dan kan ze goed groenten en aardappelen poten in haar groentetuin, en dan kunnen ze daarvan eten. Want je weet nog wel dat er niet zoveel winkels zijn bij ons! 

Zie je de jurk die Carol aanheeft? Die had ze diezelfde ochtend om 8 uur nog op de markt gekocht in een stadje hier 20 minuten vandaan. En om 10 uur begon het feest! Dat is wel een beetje anders dan bij jullie he, dan gaat de bruid heel lang zoeken naar een mooie jurk!  Zie foto 8

En dan gaat iedereen afscheid nemen. Een hele lange rij van huilende mensen. En iedereen hangt een bilum (weet je nog, die tas die is gehaakt) om Carol’s nek, en geeft geld of cadeautjes, zoals pannen en dekens en matrassen. 

Haar nichtje en ik zijn haar beste vriendinnen, die officieel bij haar moeten staan als emotionele steun, als iedereen afscheid gaat nemen. En om af en toe alle bilums even van haar nek te halen, en op de grond te leggen.  Zie foto 9

En daarna ging de dominee voor hen bidden, en zegende hij het bruidspaar, door de Bijbel boven hun hoofd te houden. Kijk maar op foto 10

En nadat iedereen heeft afscheid genomen, gingen we taart eten! Dat hoort niet echt bij Papua Nieuw Guinea, maar was een verrassing van mij en nog 2 vriendinnen, met wie ik de taart had gemaakt. Zie foto 11

Alle kinderen kregen ook een stukje, en dat vonden ze heel erg lekker. Want ze krijgen bijna nooit taart! Zie foto 12

En daarna gingen we allemaal weer een mumu eten, waarin wel 5 varkens waren geslacht, en 15 kippen! En nog een paar geiten. Een heel groot feest met heel veel eten. Foto 13 en 14

En er was ook nog een varken ontsnapt! Die liep midden tussen alle gasten! Zie foto 15

Na dit grote feest gingen Jack en Carol samen naar hun nieuwe huis, in het dorp van Jack zijn vader en moeder. 

Nou, dat was een lang verhaal! Dan weten jullie nu ook hoe het gaat als hier iemand gaat trouwen. 

Hele dikke knuffel uit Papua Nieuw Guinea,

Marjan Sikkema!